اختلال پردازش حسی کودکان (بیش حسی و کم حسی) و درمان آن

اختلال پردازش حسی (SPD) وضعیتی است که بر نحوه پردازش اطلاعات حسی (محرک) مغز شما تأثیر می گذارد. اطلاعات حسی شامل چیزهایی است که می بینید، می شنوید، بو می کنید، می چشید یا لمس می کنید. SPD می تواند بر تمام حواس شما یا فقط یک حواس تأثیر بگذارد. SPD معمولاً به این معنی است که شما بیش از حد به محرک هایی حساس هستید که سایر افراد حساس نیستند. اما این اختلال می تواند اثر معکوس نیز ایجاد کند. در این موارد، محرک های بیشتری لازم است تا شما را تحت تاثیر قرار دهد.

کودکان بیشتر از بزرگسالان به SPD مبتلا می شوند. اما بزرگسالان نیز ممکن است علائم داشته باشند. در بزرگسالان، به احتمال زیاد این علائم از دوران کودکی وجود داشته است. با این حال، بزرگسالان راه هایی را برای مقابله با SPD ایجاد کرده اند که به آنها اجازه می دهد این اختلال را از دیگران پنهان کنند.

در مورد اینکه آیا SPD یک اختلال جداگانه است یا خیر، بحث هایی در میان پزشکان وجود دارد. برخی از پزشکان استدلال می کنند که اینطور نیست. برخی می گویند این یک تشخیص برای چیزهایی است که می تواند به عنوان رفتار رایج برای کودکان توضیح داده شود. برخی دیگر می گویند برخی از کودکان فقط بسیار حساس هستند. برخی از پزشکان می گویند که SPD نشانه سایر اختلالات است – مانند اختلال طیف اوتیسم، بیش فعالی، اختلال کمبود توجه، اضطراب و غیره – و نه خود یک اختلال. سایر پزشکان معتقدند فرزند شما ممکن است بدون داشتن اختلال دیگری از SPD رنج ببرد. برخی می گویند واضح است که برخی از کودکان در مدیریت اطلاعات حسی منظم (محرک ها) مشکل دارند. در حال حاضر، SPD به عنوان یک تشخیص پزشکی رسمی شناخته نشده است.

علائم اختلال پردازش حسی

SPD می تواند یک حس یا چند حواس را تحت تاثیر قرار دهد. کودکان مبتلا به SPD ممکن است نسبت به صداها، لباس ها و بافت غذا بیش از حد واکنش نشان دهند. یا ممکن است نسبت به ورودی حسی واکنش کمتری نشان دهند. این باعث می‌شود که آن‌ها هوس انگیزه‌های شدیدتری برای جستجوی هیجان کنند. برخی از نمونه ها عبارتند از پریدن از روی چیزهای بلند یا تاب خوردن بیش از حد در زمین بازی. همچنین، کودکان مبتلا به SPD همیشه فقط یکی یا دیگری نیستند. آنها می توانند ترکیبی از حساسیت بیش از حد و کم حساس باشند.

کودکان ممکن است بیش از حد حساس باشند اگر:

  1. فکر کنید لباس بیش از حد خش یا خارش دارد.
  2. فکر کنید نورها خیلی روشن به نظر می رسند.
  3. فکر کنید صداها خیلی بلند به نظر می رسند.
  4. فکر کنید لمس نرم خیلی سخت است.
  5. تجربه بافت های غذایی باعث می شود که آنها خفه شوند.
  6. تعادل ضعیفی دارند یا دست و پا چلفتی به نظر می رسند.
  7. می ترسند روی تاب بازی کنند.
  8. به حرکات ناگهانی، لمس، صداهای بلند یا نورهای روشن واکنش ضعیفی نشان دهید.
  9. مشکلات رفتاری دارند
  10. گاهی اوقات این علائم با مهارت های حرکتی ضعیف نیز مرتبط است. کودک شما ممکن است در نگه داشتن مداد یا قیچی مشکل داشته باشد. او ممکن است در بالا رفتن از پله ها مشکل داشته باشد یا تون عضلانی پایینی داشته باشد. او همچنین ممکن است تاخیر زبانی داشته باشد.

در کودکان بزرگتر، این علائم ممکن است باعث کاهش اعتماد به نفس شود. آنها ممکن است منجر به انزوای اجتماعی و حتی افسردگی شوند.

کودکان ممکن است کمتر حساس باشند اگر:

  1. نمی توان آرام نشست
  2. به دنبال هیجان باشید (عاشق پریدن، ارتفاع و چرخیدن است).
  3. می تواند بدون سرگیجه بچرخد.
  4. از نشانه های اجتماعی استفاده نکنید.
  5. فضای شخصی را تشخیص ندهید
  6. چیزها (از جمله دست و لباس آنها) را بجوید.
  7. به دنبال تحریک بصری (مانند وسایل الکترونیکی) باشید.
  8. مشکلات خواب دارند.
  9. وقتی صورتشان کثیف است یا بینی شان جاری است، تشخیص نمی دهند.

اختلال پردازش حسی

چه چیزی باعث اختلال پردازش حسی می شود؟

پزشکان نمی دانند چه چیزی باعث SPD می شود. آنها در حال بررسی یک پیوند ژنتیکی هستند، به این معنی که می تواند در خانواده ها ایجاد شود. برخی از پزشکان معتقدند که ممکن است بین اوتیسم و ​​SPD ارتباط وجود داشته باشد. این می تواند به این معنی باشد که بزرگسالانی که مبتلا به اوتیسم هستند، احتمال بیشتری برای داشتن فرزندان مبتلا به SPD دارند. اما توجه به این نکته مهم است که اکثر افرادی که SPD دارند اوتیسم ندارند.

اختلال پردازش حسی چگونه تشخیص داده می شود؟

والدین ممکن است تشخیص دهند که رفتار فرزندشان معمولی نیست. اما بیشتر والدین ممکن است دلیل آن را ندانند. از صحبت کردن درباره رفتار فرزندتان با پزشک خود نترسید. او ممکن است شما را به یک کاردرمانگر ارجاع دهد. این متخصصان می توانند فرزند شما را از نظر SPD ارزیابی کنند. او احتمالاً تعامل فرزند شما را در موقعیت‌های خاص تماشا خواهد کرد. درمانگر از کودک شما سوالاتی می پرسد. همه این موارد به تشخیص کمک می کند.

SPD قابل پیشگیری یا اجتناب نیست زیرا پزشکان نمی دانند چه چیزی باعث آن می شود.

علل اختلال پردازش حسی

علت دقیق مشکلات پردازش حسی شناسایی نشده است. اما مطالعه‌ای در سال 2006 روی دوقلوها نشان داد که حساسیت بیش از حد به نور و صدا ممکن است یک جزء ژنتیکی قوی داشته باشد.

آزمایش‌های دیگر نشان داده است که کودکانی که مشکلات پردازش حسی دارند، هنگامی که همزمان در معرض نور و صدا قرار می‌گیرند، فعالیت مغزی غیرطبیعی دارند.هنوز آزمایش‌های دیگری نشان داده‌اند که کودکانی که مشکلات پردازش حسی دارند به شدت به ضربه‌های دست یا صدای بلند پاسخ می‌دهند، در حالی که سایر کودکان به سرعت به این احساسات عادت می‌کنند.

اختلال پردازش حسی

درمان اختلال پردازش حسی

بسیاری از خانواده‌های دارای فرزند آسیب دیده دریافت کمک سختی را دریافت می‌کنند. به این دلیل که اختلال پردازش حسی در حال حاضر یک تشخیص پزشکی شناخته شده نیست. علیرغم فقدان معیارهای تشخیصی به طور گسترده پذیرفته شده، کاردرمانگران معمولاً کودکان و بزرگسالان با مشکلات پردازش حسی را می بینند و درمان می کنند.
درمان بستگی به نیازهای فردی کودک دارد. اما به طور کلی، این شامل کمک به کودکان در انجام بهتر فعالیت‌هایی است که معمولاً در آنها خوب نیستند و کمک به آنها برای عادت کردن به چیزهایی که نمی‌توانند تحمل کنند.

درمان مشکلات پردازش حسی یکپارچگی حسی نامیده می شود. هدف از یکپارچگی حسی این است که کودک را به شیوه ای سرگرم کننده و بازیگوش به چالش بکشد تا آنها یاد بگیرند که به طور مناسب پاسخ دهند و عملکرد عادی تر داشته باشند. یک نوع درمان، مدل رشدی، تفاوت فردی، مبتنی بر رابطه (DIR) نام دارد. این درمان توسط Stanley Greenspan، MD، و Serena Wieder، PhD ایجاد شد.

بخش عمده ای از این درمان، روش “طبقه به زمان” است. این روش شامل چندین جلسه بازی با کودک و والدین است. جلسات بازی حدود 20 دقیقه طول می کشد.
در طول جلسات، ابتدا از والدین خواسته می شود که از رفتار کودک پیروی کنند، حتی اگر رفتار در زمان بازی معمولی نباشد. به عنوان مثال، اگر کودکی بارها و بارها همان نقطه را روی زمین می مالد، والدین نیز همین کار را می کنند. این اقدامات به والدین اجازه می دهد تا به دنیای کودک «ورود» کنند. این مرحله با مرحله دوم دنبال می شود، جایی که والدین از جلسات بازی برای ایجاد چالش برای کودک استفاده می کنند. چالش ها به کشاندن کودک به دنیایی که گرینسپن آن را دنیای «مشترک» با والدین می نامد کمک می کند.
و چالش ها فرصت هایی را برای کودک ایجاد می کند تا مهارت های مهمی را در زمینه هایی مانند:

  1. مربوط
  2. برقراری ارتباط
  3. فكر كردن

جلسات متناسب با نیازهای کودک تنظیم می شود. برای مثال، اگر کودک نسبت به لمس و صدا واکنش کمتری نشان دهد، والدین باید در مرحله دوم جلسات بازی بسیار پرانرژی باشند. اگر کودک به لمس و صدا بیش از حد واکنش نشان دهد، والدین باید آرام‌تر باشند.این فعل و انفعالات به کودک کمک می کند تا به سمت جلو حرکت کند و، درمانگران DIR معتقدند، به مسائل حسی نیز کمک می کند.

اختلال پردازش حسی

زندگی با اختلال پردازش حسی

زندگی با SPD می تواند سخت باشد. والدین کودکان مبتلا به SPD می توانند احساس تنهایی کنند. آنها ممکن است از بیرون بردن فرزندشان در مکان های عمومی اجتناب کنند تا از اضافه بار حسی جلوگیری کنند. والدین همچنین ممکن است احساس کنند که باید برای رفتار فرزندشان بهانه بیاورند.
بزرگسالانی که مبتلا به SPD هستند نیز ممکن است احساس انزوا کنند. اضافه بار حسی می تواند مانع از خروج آنها از خانه شود. این می تواند رفتن به فروشگاه یا حتی سر کار را دشوار کند.بزرگسالانی که با SPD دست و پنجه نرم می کنند باید با یک کاردرمانگر کار کنند. درمانگر ممکن است بتواند به آنها کمک کند تا واکنش های جدید نسبت به محرک ها را بیاموزند. این می تواند منجر به تغییر در نحوه برخورد آنها با موقعیت های خاص شود. و این ممکن است منجر به بهبود سبک زندگی شود.

گاهی اوقات، حتی اگر SPD با درمان یا افزایش سن بهتر شود، ممکن است هرگز از بین نرود. یک رویداد مهم زندگی یا استرس می تواند علائم را تحریک کند.

امتیاز دهید.
نوشتن نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.