درمان سندرم آسپرگر

سندرم آسپرگر

سندرم آسپرگر یک اختلال رشدی است. جوانان مبتلا به سندرم آسپرگر از نظر اجتماعی با دیگران مشکل دارند و الگوهای   رفتاری آن ها می تواند سفت و سخت و تکراری باشد.

ویژگی های فرد مبتلا به سندروم آسپرگر

به طور کلی ، کودکان و نوجوانان مبتلا به سندرم آسپرگر می توانند با دیگران صحبت کنند و می توانند عملکرد نسبتاً خوبی در مدرسه داشته باشند. با این حال ، آن ها در درک موقعیت های اجتماعی و اشکال ظریف ارتباطی مانند زبان بدن ، شوخ طبعی و کنایه مشکل دارند.

آن ها همچنین ممکن است در مورد یک موضوع با علاقه زیاد فکر کرده و صحبت کنند یا فقط می خواهند در زمینه های محدودی فعالیت داشته باشند.افرادی که به سندروم آسپرگر مبتلا هستند نسبت به علایق خود وسواس به خرج می دهند که این امر می تواند زندگی روزمره آن ها و خانواده هایشان را مختل کند، زیرا آن ها نمی توانند از اتفاقات لذت ببرند.

آمار مبتلایان به سندروم آسپرگر

پسران سه تا چهار برابر بیشتر از دختران مبتلا به سندرم آسپرگر هستند. بیشتر موارد مبتلایان در سنین پنج تا نه سالگی تشخیص داده می شوند و برخی هم ممکن است در سن سه سالگی تشخیص داده شوند و بعد از آن نسبت به کنترل و درمان سندرم آسپرگر اقدام کنند.

تفاوت سندرم آسپرگر و اختلال طیف اوتیسم

نام سندرم آسپرگر رسما تغییر کرده است ، اما بسیاری هنوز هنگام صحبت در مورد وضعیت خود از اصطلاح “سندرم آسپرگر” استفاده می کنند. علائم سندرم آسپرگر اکنون در شرایطی به نام اختلال طیف اوتیسم (ASD) گنجانده شده است.

 ASD اکنون نامی است که برای طیف وسیعی از اختلالات مانند اوتیسم استفاده می شود. برخی از ارائه دهندگان ممکن است هنوز از اصطلاح سندرم آسپرگر استفاده کنند ، اما برخی دیگر می گویند “اوتیسم، بدون اختلالات فکری یا زبانی”. این دو سندرم ، در بیشتر موارد ، یکسان هستند.

سندرم آسپرگر

علائم سندرم آسپرگر

  • تعاملات اجتماعی ضعیف
  • وسواس فکری
  • الگوی گفتاری عجیب و غریب
  • حالت های صورت محدود و سایر رفتارهای خاص خود
  • آن ها ممکن است درگیر کارهای روزمره وسواسی شوند و نسبت به محرک های حسی حساسیت غیرمعمولی نشان دهند.

در حالی که علائم در همه کودکان مبتلا به سندرم آسپرگر متفاوت است ، اما آنچه آن ها را از هم متمایز می کند مهارت های اجتماعی غیر معمول و علایق وسواسی آن ها است. برای کودک مبتلا به سندرم آسپرگر ، ممکن است یک یا چند مورد از علائم زیر را مشاهده کنید:

  • تعاملات اجتماعی خیلی محدود و یا نامناسب .
  • مکالمه های تکراری که از اطرافیان خود می شنوند.
  • احساسات را به خوبی درک نمی کنند و یا حالات ظاهری آن ها با دیگران متفاوت است.
  • گفتار آن ها غیرمعمول به نظر می رسد ، مانند صاف ، مرتفع ، آرام ، بلند یا رباتیک.
  • عدم استفاده یا درک ارتباطات غیرکلامی ، مانند حرکات ، زبان بدن و حالت چهره.
  • وسواس شدید با یک یا دو موضوع خاص که اهمیت چندانی ندارد.
  • از مسائل کاملا جزئی که دارای اهمیت زیادی نیست، ناراحت می شوند.
  • حرکات ناشیانه و ناهماهنگ ، از جمله مشکل در نوشتن در این افراد دیده می شود.
  • مشکل در مدیریت احساسات ، گاهی اوقات منجر به طغیان های کلامی یا رفتاری ، خودزنی یا خشم شدید نسبت به خود و دیگران می شود این عوامل والدین را نسبت به یادگیری نحوه کنترل و درمان سندرم آسپرگر سوق می دهد.
  • درک نکردن احساسات و دیدگاه های دیگران
  • حساسیت بیش از حد به نور و صدا

کودکان مبتلا به سندرم آسپرگر اغلب نسبت به هم سن های خود دیرتر زبان باز نمی کنند. آن ها ممکن است حتی مهارت های گرامری خوبی داشته باشند، اما چیزی که واضح است این است که آن ها از به کار بردن این مهارت خود در اجتماع مشکل دارند. این عوامل والدین را نسبت به کنترل و درمان سندرم آسپرگر ترغیب می کند.

ممکن است در رشد شناختی آن ها تاخیر قابل مشاهده ای وجود نداشته باشد. کودکان مبتلا به سندرم آسپرگر می توانند از نظر توجه و سازماندهی با مشکل روبرو شوند اما معمولاً از هوش متوسطی برخوردارند.

علل بروز سندرم آسپرگز

علت قطعی بروز سندرم آسپرگر ناشناخته است. ژنتیک و ناهنجاری های مغزی ممکن است در بروز این اختلال دخیل باشند.

سندرم آسپرگر نوعی اختلال زیست عصبی است ، یعنی فقط مربوط به رشد بخشی  از مغز کودک است که علل آن به طور کامل مشخص نشده است.

تشخیص سندروم آسپرگر

همانطور که در بالا ذکر شد ، سندرم آسپرگر دیگر به خودی خود به عنوان یک بیماری تشخیص داده نمی شود و به عنوان زیر مجموعه ای از اوتیسم شناخته می شود.

اگر والدین نگران رشد اجتماعی کودک ، الگوهای غیرمعمول زبانی و رفتارهای عجیب کودک خود هستند ، باید برای درمان سندرم آسپرگر فرزند خود با پزشک متخصص اطفال مشورت کنند.

اگر کودک شما به این سندروم مبتلا است می توانید با مراجعه به یک مرکز روانشناسی خوب اقدامات لازم را جهت درمان سندروم آسپرگر در فرزند خود انجام دهید.

آزمایش و ارزیابی معمولاً شامل تیمی از متخصصان پزشکی و روانشناسی است. متخصصان سوالات زیادی در مورد رشد کودک و مهارت ها و مشکلات فعلی از والدین می پرسند.

آن ها همچنین با کودک تعامل خواهند داشت و ارزیابی هایی را انجام می دهند تا متوجه شوند که کودک هنگام تعامل با دیگران چه علائمی را نشان می دهد. آن ها همچنین ممکن است زبان و توانایی های فکری کودک را ارزیابی کنند

تشخیص سندرم آسپرگر (که به عنوان “اختلال طیف اوتیسم – بدون نقص ذهنی یا زبانی” شناخته می شود) دشوار است. بعضی اوقات می توان این شرایط را با شرایط دیگری مانند اختلال بیش فعالی با کمبود توجه (ADHD) ، اختلال وسواس اجباری (OCD) یا اختلال سرپیچی مخالفت (ODD) اشتباه گرفت .

 اطمینان از ارزیابی مهارت های اجتماعی و ارتباطی کودک ، الگوهای رفتاری و تفکر وی و چگونگی بروز این علائم در طول زمان به روانشناس یا پزشک کمک می کند تا تشخیص صحیحی داشته باشد.

درمان سندروم آسپرگر

مدیریت و درمان سندرم آسپرگر

از آنجا که این سندروم برای کودکان مختلف با یکدیگر متفاوت بروز می کند، برنامه های درمانی باید متناسب با نیاز هر کودک طراحی شود. این برنامه های درمان سندرم آسپرگر باید با گذشت زمان و با تغییر نیازها تنظیم شوند.

راه های درمان سندرم آسپرگر

  • آموزش مهارت های اجتماعی
  • رفتار درمانی شناختی
  • آموزش و تربیت والدین
  • گفتاردرمانی
  • کار درمانی
  • کلاسهای آموزش ویژه
  • دارو درمانی

در حال حاضر ، هیچ “درمانی” به صورت قطعی وجود ندارد. کودک می تواند با یادگیری کنار آمدن با علائم و انتخاب نشانه های اجتماعی ، بر برخی از چالش هایی که با آن روبرو است غلبه کند.

 والدین می توانند یاد بگیرند که چگونه کودک خود را به بهترین شکل حمایت کنند. افراد مبتلا به سندرم آسپرگر می توانند در مدرسه به خوبی عمل کنند و به افراد موفقی در جامعه خود تبدیل شوند.

بهترین زمان درمان سندرم آسپرگر

درمان باید در حالی که مغز کودک هنوز در حال رشد است انجام شود. اگر علائمی از سندرم آسپرگر یا هر یک از علائم اختلال طیف اوتیسم را در کودک خود مشاهده کردید، فورا برای درمان سندرم آسپرگر در فرزند خود اقدام کنید.

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در google
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در email