مرکز درمان بیش فعالی کودکان در تهران | تشخیص و درمان تخصصی ADHD

آیا به دنبال مرکز درمان بیش فعالی کودکان در تهران هستید؟ یا می‌خواهید بهترین مرکز درمان بیش فعالی را پیدا کنید؟ با ذهن آرا در ارتباط باشید!

بیش‌فعالی یا ADHD یکی از شایع‌ترین اختلالات عصبی-رشدی در کودکان است و طبق آمارها حدود ۸ تا ۱۰ درصد کودکان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این اختلال در پسران شایع‌تر از دختران است (دلیل دقیق آن هنوز مشخص نیست). نشانه‌های بیش‌فعالی معمولاً قبل از ورود کودک به مدرسه ظاهر می‌شود؛ به همین دلیل مراجعه به‌موقع به فوق تخصص بیش‌فعالی کودکان اهمیت بسیار بالایی دارد.

مراکز درمان بیش فعالی کودکان و بزرگسالان در تهران چه خدماتی ارائه می‌دهند؟

مراکز تخصصی درمان بیش‌فعالی در تهران معمولاً خدمات جامعی شامل موارد زیر ارائه می‌کنند:

• ارزیابی و تشخیص دقیق توسط فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان
• درمان دارویی و غیردارویی (رفتاردرمانی، کاردرمانی، نوروفیدبک و…)
• مشاوره والدین و آموزش مهارت‌های فرزندپروری
• پیگیری و درمان بیش‌فعالی در بزرگسالان

لذا یکی از مهم ترین مواردی که در مرکز مشاوره و روانشناسی ذهن آرا قبل از هر گونه فرآیند درمانی انجام می شود، بعد از ارزیابی اولیه، تشخیص دقیق مشکل کودک از طریق انواع آزمون های شناختی، تست های هوشی و تست تخصصی بیش فعالی می باشد و سپس تفسیر آنها توسط متخصص علوم شناختی و دکتری تخصصی روانشناسی شناختی و در مرحله بعدی، ارائه نتایج مکتوب آزمون ها و مشاوره به خانواده و نهایتا شروع برنامه درمانی می باشد.

بیش فعالی (ADHD) چیست و چرا تشخیص زودهنگام اهمیت دارد؟

اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی یا ADHD (Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder) یکی از اختلالات عصب‌رشدی است که می‌تواند از سال‌های کودکی خود را نشان دهد و بر توجه، کنترل تکانه، سطح فعالیت، یادگیری و روابط اجتماعی کودک اثر بگذارد. برخلاف تصور رایج، بیش فعالی فقط به معنی «زیاد جنب‌وجوش داشتن» نیست؛ برخی کودکان مبتلا بیشتر با بی‌توجهی و فراموش‌کاری درگیرند و ممکن است اصلاً رفتار بسیار پرتحرکی نداشته باشند.

بر اساس منابع تخصصی، علائم ADHD زمانی اهمیت بالینی پیدا می‌کنند که پایدار باشند، در بیش از یک محیط مانند خانه و مدرسه دیده شوند و عملکرد روزمره کودک را تحت تأثیر قرار دهند. به همین دلیل، صرفاً پرانرژی بودن، حواس‌پرتی گهگاهی یا شیطنت کودک برای تشخیص بیش فعالی کافی نیست.

تشخیص زودهنگام به این معنا نیست که باید برای هر کودک پرتحرک سریعاً برچسب ADHD در نظر گرفت. هدف از ارزیابی زودهنگام، شناسایی دقیق علت مشکلات کودک و در صورت وجود اختلال، شروع مداخلات متناسب با نیازهای اوست. مشکلاتی مانند اختلالات خواب، اضطراب، افسردگی، مشکلات یادگیری و برخی شرایط رشدی نیز می‌توانند علائمی شبیه ADHD ایجاد کنند یا همزمان با آن وجود داشته باشند.

بنابراین، مسیر درست معمولاً از ارزیابی تخصصی آغاز می‌شود، نه از انتخاب یک روش درمانی بر اساس چند علامت پراکنده.

انواع اختلال بیش فعالی در کودکان

ADHD از نظر الگوی غالب علائم به سه شکل اصلی توصیف می‌شود. این تقسیم‌بندی کمک می‌کند متخصص مشخص کند کدام گروه از نشانه‌ها بیشتر در عملکرد کودک اختلال ایجاد می‌کنند.

نوع بی‌توجهی (Inattentive)

در این الگو، مشکل اصلی کودک بیشتر به حفظ توجه، دنبال کردن دستورها، سازماندهی فعالیت‌ها و توجه به جزئیات مربوط می‌شود.

کودک ممکن است:

• هنگام صحبت کردن دیگران ظاهراً گوش ندهد.

• وسایل شخصی یا لوازم مدرسه را مرتب گم کند.

• در انجام تکالیف یا فعالیت‌های طولانی زود از کار خارج شود.

• به جزئیات توجه کافی نداشته باشد و اشتباهات ناشی از بی‌دقتی داشته باشد.

• انجام فعالیت‌ها را نیمه‌کاره رها کند.

• به‌راحتی با محرک‌های محیطی حواسش پرت شود.

• انجام کارهای روزمره را فراموش کند.

این نوع ADHD ممکن است دیرتر جلب توجه کند، زیرا کودک لزوماً رفتار پرتحرک یا مختل‌کننده ندارد.

نوع بیش‌فعالی-تکانشگری (Hyperactive-Impulsive)

در این الگو، علائم مربوط به فعالیت حرکتی، بی‌قراری و کنترل تکانه برجسته‌تر هستند.

کودک ممکن است زیاد صحبت کند، در موقعیت‌هایی که انتظار می‌رود بنشیند مرتب از جای خود بلند شود، در بازی یا گفت‌وگو منتظر نوبت نماند یا قبل از تمام شدن سؤال پاسخ دهد.

نکته مهم این است که این رفتارها باید با سطح رشدی کودک مقایسه شوند. رفتار طبیعی یک کودک سه‌ساله را نمی‌توان با همان معیار رفتاری یک کودک ده‌ساله سنجید.

نوع ترکیبی (Combined)

در نوع ترکیبی، نشانه‌های قابل توجهی هم در حوزه بی‌توجهی و هم در حوزه بیش‌فعالی و تکانشگری وجود دارد.

این کودکان ممکن است هم در انجام تکالیف و حفظ تمرکز مشکل داشته باشند و هم در کنترل فعالیت و رفتارهای تکانشی با چالش مواجه شوند.

تشخیص نوع ADHD بر اساس یک علامت منفرد انجام نمی‌شود و نیازمند ارزیابی جامع الگوی رفتاری و عملکردی کودک است.

علائم بیش فعالی در سنین مختلف

علائم ADHD در همه کودکان به یک شکل ظاهر نمی‌شوند و سن، مرحله رشد، محیط و شرایط کودک بر نحوه بروز نشانه‌ها اثر دارد.

علائم در دوران شیرخواری و قبل از ۳ سالگی

در سال‌های بسیار ابتدایی زندگی، بسیاری از رفتارهایی که والدین آن‌ها را «بیش فعالی» می‌نامند، می‌توانند بخشی از روند طبیعی رشد باشند. بی‌قراری، حرکت زیاد، دشواری در آرام شدن یا تغییر سریع توجه در کودک خردسال به‌تنهایی نشان‌دهنده ADHD نیست.

به همین دلیل، در سنین پایین باید با احتیاط بیشتری درباره تشخیص صحبت کرد. در این دوره، ارزیابی رشد، زبان، تعامل اجتماعی، خواب، تنظیم هیجانی و شرایط محیطی کودک اهمیت زیادی دارد.

راهنماهای بالینی نیز برای کودکان کم‌سن بر ارزیابی تخصصی و مداخلات متناسب با سن تأکید دارند و در کودکان زیر ۵ یا ۶ سال، آموزش و مداخله رفتاری والدین جایگاه ویژه‌ای دارد.

علائم در سنین پیش‌دبستانی و دبستان

با ورود کودک به مهدکودک و مدرسه، تفاوت‌های رفتاری ممکن است واضح‌تر شوند؛ زیرا کودک باید برای مدت مشخصی توجه خود را حفظ کند، دستورها را دنبال کند، نوبت را رعایت کند و فعالیت‌ها را به پایان برساند.

برخی نشانه‌های قابل توجه می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• دشواری مداوم در نشستن و انجام فعالیت‌های متناسب با سن

• قطع کردن مکرر صحبت دیگران

• انجام رفتارهای بدون فکر و افزایش خطرپذیری

• فراموش کردن دستورهای چندمرحله‌ای

• دشواری قابل توجه در انجام تکالیف

• گم کردن مکرر وسایل

• حواس‌پرتی شدید در محیط کلاس

• مشکل در رعایت قوانین بازی و تعامل با همسالان

وجود یکی از این رفتارها به معنای ابتلای کودک به ADHD نیست؛ تداوم، شدت، فراگیری و تأثیر بر عملکرد اهمیت بیشتری دارند.

تفاوت بیش فعالی با شیطنت عادی کودکان

این یکی از مهم‌ترین نکات برای والدین است.

کودک سالم نیز ممکن است گاهی شلوغ کند، وسط صحبت بپرد، از انجام تکلیف فرار کند یا هنگام بازی نتواند آرام بنشیند. تفاوت ADHD در این است که مشکلات توجه، فعالیت یا کنترل تکانه معمولاً پایدارتر، شدیدتر و مختل‌کننده‌تر هستند.

در ارزیابی تخصصی بررسی می‌شود که آیا رفتار کودک نسبت به سطح رشدی او غیرمعمول است، در محیط‌های مختلف تکرار می‌شود و آیا باعث اختلال قابل توجه در یادگیری، روابط یا زندگی خانوادگی شده است یا خیر.

سن تشخیص بیش فعالی و فرآیند تشخیص دقیق

یک سؤال پرتکرار والدین این است که «از چه سنی می‌توان بیش فعالی را تشخیص داد؟»

پاسخ به این سؤال ساده نیست، زیرا تشخیص به سن کودک، شدت علائم، میزان اختلال عملکرد و کیفیت اطلاعاتی که از محیط‌های مختلف به دست می‌آید وابسته است.

راهنمای آکادمی اطفال آمریکا ارزیابی ADHD را برای کودکان و نوجوانان در محدوده ۴ تا ۱۸ سال در صورت وجود مشکلات رفتاری یا تحصیلی و نشانه‌های بی‌توجهی، بیش‌فعالی یا تکانشگری توصیه می‌کند. در عین حال، در سنین پایین‌تر باید تفاوت رفتار طبیعی رشدی با اختلال با دقت بیشتری بررسی شود.

چه زمانی باید به متخصص مراجعه کرد؟

اگر والدین یا مربیان متوجه شوند که مشکلات توجه، تکانشگری یا بیش‌فعالی کودک به شکل مداوم ادامه دارد و در یادگیری، روابط، انجام فعالیت‌های روزمره یا زندگی خانوادگی اختلال ایجاد می‌کند، بهتر است ارزیابی تخصصی انجام شود.

همچنین اگر کودک مرتباً به دلیل رفتار خود با مشکلات مدرسه، درگیری با همسالان، شکست تحصیلی، بی‌نظمی شدید یا تعارض‌های خانوادگی مواجه می‌شود، نباید همه این رفتارها را صرفاً به «شیطنت» نسبت داد.

آزمون‌ها و ارزیابی‌های تخصصی مورد استفاده

برای ADHD یک آزمایش خون یا یک تست منفرد که بتواند به‌تنهایی تشخیص را قطعی کند وجود ندارد. تشخیص بر اساس یک فرآیند چندمرحله‌ای انجام می‌شود.

این فرآیند می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• مصاحبه با والدین

• بررسی سابقه رشد و پزشکی کودک

• بررسی وضعیت رفتاری و هیجانی

• دریافت اطلاعات از معلم یا مدرسه

• استفاده از مقیاس‌ها و پرسشنامه‌های استاندارد رفتاری

• بررسی مشکلات یادگیری و عملکرد تحصیلی

• ارزیابی توانایی‌های شناختی و اجرایی در صورت نیاز

• بررسی اختلالات همزمان یا علل دیگری که می‌توانند علائم مشابه ایجاد کنند

NIMH و CDC نیز تأکید می‌کنند که تشخیص ADHD باید با جمع‌آوری اطلاعات از محیط‌های مختلف و بررسی احتمال وجود شرایط دیگری که می‌توانند علائم مشابه ایجاد کنند انجام شود.

بنابراین، «تست بیش فعالی» را نباید با یک پرسشنامه آنلاین ساده یکی دانست. پرسشنامه‌ها می‌توانند در فرآیند غربالگری و ارزیابی کمک‌کننده باشند، اما تشخیص نهایی باید در بستر یک ارزیابی تخصصی انجام شود.

روش‌های درمان بیش فعالی کودکان

درمان ADHD یک نسخه یکسان برای همه کودکان ندارد. برنامه درمانی بر اساس سن کودک، شدت علائم، میزان اختلال عملکرد، شرایط خانوادگی، مشکلات همراه و پاسخ کودک به مداخلات تنظیم می‌شود.

راهنماهای معتبر بین‌المللی بر درمان فردمحور و پیگیری مداوم تأکید دارند. در بسیاری از کودکان، ترکیبی از مداخلات رفتاری، آموزش والدین، حمایت‌های مدرسه و در صورت نیاز درمان دارویی می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد.

درمان دارویی

داروهای ADHD در صورت تجویز متخصص می‌توانند به کاهش برخی علائم اصلی مانند بی‌توجهی، بیش‌فعالی و تکانشگری کمک کنند.

اما دارو به معنی «درمان قطعی» ADHD نیست و انتخاب نوع دارو، مقدار مصرف، زمان‌بندی و ادامه یا تغییر آن باید توسط پزشک انجام شود. پاسخ کودکان به دارو یکسان نیست و عوارض احتمالی نیز باید در طول درمان بررسی شوند.

در کودکان سنین پایین، رویکرد محافظه‌کارانه‌تری مورد تأکید راهنماهای بالینی است. برای مثال، CDC بر نقش درمان رفتاری و آموزش والدین به‌عنوان رویکرد اولیه در کودکان خردسال تأکید می‌کند.

رفتاردرمانی و کاردرمانی

رفتار درمانی کودکان بیش فعال یکی از بخش‌های مهم مدیریت ADHD است و می‌تواند به کودک و خانواده کمک کند تا مهارت‌هایی مانند کنترل رفتار، پیروی از قوانین، مدیریت تکالیف و ایجاد ساختار روزانه را بهتر تمرین کنند.

آموزش والدین نیز بخش مهمی از این رویکرد است؛ والدین یاد می‌گیرند چگونه رفتارهای مطلوب را تقویت کنند، قوانین را واضح‌تر ارائه دهند و محیط قابل پیش‌بینی‌تری برای کودک ایجاد کنند.

کاردرمانگر در صورت وجود نیازهای مشخص عملکردی، مشکلات پردازش حسی، مهارت‌های اجرایی یا سایر چالش‌های رشدی می‌تواند به عنوان بخشی از برنامه توانبخشی کودک مورد بررسی قرار گیرد. نوع و ضرورت آن باید بر اساس ارزیابی تخصصی تعیین شود.

نوروفیدبک؛ آیا واقعاً مؤثر است؟

نوروفیدبک در کلینیک نوروفیدبک ذهن آرا از روش‌هایی است که در سال‌های اخیر برای ADHD مورد توجه قرار گرفته است. در این روش، فعالیت مغزی ثبت و به شکل بازخورد به فرد ارائه می‌شود تا فرد در طول جلسات روی تنظیم برخی الگوهای فعالیت مغز تمرین کند.

با این حال، از نظر علمی نباید نوروفیدبک را جایگزین همه درمان‌های استاندارد ADHD معرفی کرد. شواهد درباره میزان اثربخشی آن در مقایسه با درمان‌های اصلی هنوز به اندازه‌ای نیست که بتوان آن را برای همه کودکان به‌صورت روتین توصیه کرد. NICE نیز در بررسی خود اعلام کرده است که شواهد موجود برای توصیه روتین نوروفیدبک کافی نیست و نیاز به پژوهش بیشتر وجود دارد.

بنابراین اگر نوروفیدبک در برنامه کودک استفاده شود، بهتر است به عنوان بخشی از یک برنامه جامع و با توجه به شرایط فردی او در نظر گرفته شود، نه به عنوان یک راهکار مستقل و قطعی برای درمان ADHD.

نقش مشاوره والدین و آموزش مهارت‌های فرزندپروری

یکی از مهم‌ترین بخش‌های درمان بیش فعالی، آموزش والدین است.

والدین معمولاً با کودکانی روبه‌رو هستند که به‌رغم تلاش برای رعایت قوانین، در کنترل رفتار، مدیریت هیجان یا حفظ توجه با دشواری مواجه می‌شوند. آموزش والدین کمک می‌کند انتظارات متناسب با سن کودک تنظیم شود و روش‌های مؤثرتری برای ایجاد ساختار، تشویق رفتار مطلوب و مدیریت رفتارهای چالش‌برانگیز به کار گرفته شود.

CDC آموزش والدین در مدیریت رفتار را به‌خصوص برای کودکان خردسال مبتلا به ADHD یک مداخله مهم می‌داند.

خطرات و پیامدهای عدم درمان بیش فعالی

ADHD درمان‌نشده لزوماً به این معنا نیست که کودک حتماً با پیامدهای شدید مواجه خواهد شد؛ شدت و مسیر اختلال در افراد مختلف متفاوت است. با این حال، اگر علائم قابل توجه باشند و برای مدت طولانی مدیریت نشوند، می‌توانند عملکرد کودک را در چند حوزه تحت تأثیر قرار دهند.

برخی پیامدهای احتمالی عبارت‌اند از:

• افت عملکرد تحصیلی

• دشواری در انجام تکالیف و سازماندهی فعالیت‌ها

• افزایش تعارض با والدین

• مشکلات ارتباطی با همسالان

• کاهش اعتمادبه‌نفس در اثر تجربه مکرر شکست

• افزایش رفتارهای تکانشی یا پرخطر

• فشار بیشتر بر روابط خانوادگی

• افزایش احتمال بروز یا همراهی برخی مشکلات روان‌شناختی و رفتاری

AACAP نیز تأکید می‌کند که عدم دریافت درمان مناسب می‌تواند بر مدرسه، روابط دوستانه و فضای خانواده اثر منفی بگذارد.

به همین دلیل، هدف از درمان فقط کم کردن میزان تحرک کودک نیست؛ هدف اصلی کمک به کودک برای عملکرد بهتر در خانه، مدرسه و روابط اجتماعی است.

نقش والدین در موفقیت درمان کودک بیش فعال

هیچ برنامه درمانی بدون همکاری خانواده نمی‌تواند به‌طور کامل نیازهای کودک را پوشش دهد.

والدین می‌توانند با ایجاد یک محیط منظم و قابل پیش‌بینی به کودک کمک کنند. برنامه روزانه مشخص، دستورهای کوتاه و واضح، تقسیم فعالیت‌های طولانی به مراحل کوچک‌تر و تقویت رفتارهای مثبت از جمله راهکارهایی هستند که می‌توانند در مدیریت روزمره مفید باشند.

در عین حال، والدین نباید تمام رفتارهای کودک را به «لجبازی» یا «بی‌تربیتی» نسبت دهند. شناخت ماهیت ADHD می‌تواند به کاهش سرزنش و ایجاد ارتباط مؤثرتر با کودک کمک کند.

همکاری میان والدین، متخصصان و در صورت نیاز مدرسه نیز اهمیت زیادی دارد. CDC و AAP بر نقش خانواده و محیط آموزشی در برنامه درمانی کودکان مبتلا به ADHD تأکید کرده‌اند.

چگونه یک مرکز خوب درمان بیش فعالی در تهران انتخاب کنیم؟

انتخاب مرکز درمان بیش فعالی کودکان فقط بر اساس عنوان «مرکز تخصصی ADHD» یا تبلیغات اینترنتی نباید انجام شود. والدین بهتر است پیش از انتخاب مرکز، چند معیار مهم را بررسی کنند.

۱. آیا مرکز از مرحله تشخیص شروع می‌کند؟

مرکز مناسب نباید بدون ارزیابی کافی، صرفاً بر اساس چند علامت، برای کودک برنامه درمانی تعیین کند. تشخیص ADHD نیازمند بررسی سابقه رشدی، رفتاری و عملکرد کودک در محیط‌های مختلف است.

۲. آیا چند تخصص در کنار یکدیگر فعالیت می‌کنند؟

ADHD می‌تواند ابعاد مختلفی داشته باشد. یک کودک ممکن است علاوه بر مشکلات توجه، به ارزیابی روانشناختی، توانبخشی، آموزش والدین یا بررسی پزشکی نیاز داشته باشد.

به همین دلیل، دسترسی به تیمی متشکل از متخصصان حوزه‌های مختلف می‌تواند امکان طراحی برنامه جامع‌تری را فراهم کند.

۳. آیا درمان بر اساس شرایط خود کودک تنظیم می‌شود؟

یک برنامه درمانی مناسب نباید برای همه کودکان یکسان باشد. سن، شدت علائم، مشکلات همراه، شرایط خانوادگی و عملکرد تحصیلی باید در برنامه‌ریزی مورد توجه قرار بگیرند.

۴. آیا روند درمان پیگیری و ارزیابی مجدد دارد؟

ADHD یک مسئله قابل مدیریت است و برنامه درمانی ممکن است با تغییر سن، شرایط مدرسه یا پاسخ کودک به مداخلات نیاز به اصلاح داشته باشد. پیگیری منظم به متخصص کمک می‌کند مشخص کند کدام بخش از برنامه مؤثر بوده و چه چیزی نیاز به تغییر دارد. NICE نیز بر ثبت علائم، اختلال عملکرد و عوارض در روند درمان تأکید دارد.

۵. آیا مرکز در کنار کودک، والدین را نیز آموزش می‌دهد؟

آموزش والدین یکی از معیارهای مهم در انتخاب خدمات ADHD، به‌خصوص برای کودکان کم‌سن، است.

خدمات مرکز مشاوره و روانشناسی ذهن آرا در درمان بیش فعالی

مرکز مشاوره و روانشناسی ذهن آرا با تکیه بر یک تیم چندتخصصی، خدمات مرتبط با ارزیابی و مداخلات کودکان دارای مشکلات توجه، بیش فعالی و اختلالات مرتبط را در حوزه‌های مختلف ارائه می‌کند.

با توجه به ساختار تیم تخصصی ذهن آرا، مسیر کمک به کودک می‌تواند متناسب با نیاز او از ارزیابی و سنجش آغاز شود و در صورت نیاز به حوزه‌هایی مانند توانبخشی، آموزش والدین، نوروفیدبک، کاردرمانی و ارزیابی روانپزشکی ادامه پیدا کند.

فرآیند تشخیص و درمان در ذهن آرا

اولین مرحله، شناخت دقیق وضعیت کودک است. بسته به شرایط، اطلاعات والدین، سابقه رشد، وضعیت تحصیلی و رفتاری و ارزیابی‌های تخصصی می‌توانند در شناخت بهتر نیازهای کودک نقش داشته باشند.

پس از ارزیابی، بر اساس یافته‌های به‌دست‌آمده مشخص می‌شود که کودک به چه نوع مداخله‌ای نیاز دارد. در برخی موارد تمرکز اصلی بر آموزش والدین و مداخلات رفتاری است و در برخی کودکان ممکن است توانبخشی، کاردرمانی، نوروفیدبک یا ارزیابی روانپزشکی نیز در برنامه قرار گیرد.

هدف این رویکرد، جلوگیری از انتخاب یک درمان ثابت برای همه کودکان و حرکت به سمت برنامه‌ای متناسب با نیازهای هر کودک است.

رویکرد چندجانبه و تخصصی

تیم تخصصی ارزیابی و درمان بیش فعالی ذهن آرا شامل متخصصانی در حوزه‌های مختلف است؛ از جمله ارزیابی و تشخیص اختلالات روانشناختی کودکان، سنجش و روانسنجی، روانشناسی کودک، توانبخشی اختلالات توجهی و تحولی، نوروتراپی و نوروفیدبک، آموزش والدین و خانواده، کاردرمانی و روانپزشکی.

این تنوع تخصص‌ها این امکان را ایجاد می‌کند که مشکلات کودک فقط از یک زاویه بررسی نشود و در صورت نیاز، متخصصان مختلف در مسیر ارزیابی و درمان با یکدیگر همکاری داشته باشند.

سؤالات متداول درباره درمان بیش فعالی کودکان (FAQ)

آیا نوروفیدبک عوارض دارد؟

نوروفیدبک برخلاف داروهای ADHD از مسیر تجویز دارویی عمل نمی‌کند، اما این به معنای مناسب بودن آن برای همه کودکان یا بی‌نیازی از ارزیابی تخصصی نیست. شواهد علمی درباره اثربخشی نوروفیدبک در ADHD هنوز محدودیت‌هایی دارد و NICE آن را به دلیل ناکافی بودن شواهد، به‌عنوان درمان روتین توصیه نمی‌کند.

بنابراین بهتر است پیش از شروع، متخصص شرایط کودک را ارزیابی کند و مشخص شود که آیا این روش می‌تواند در برنامه او جایگاهی داشته باشد یا خیر.

درمان بیش فعالی چقدر طول می‌کشد؟

برای ADHD نمی‌توان یک مدت زمان ثابت برای درمان همه کودکان تعیین کرد. مدت و نوع مداخله به عواملی مانند سن کودک، شدت علائم، مشکلات همراه، نوع درمان و میزان پاسخ به مداخلات بستگی دارد.

در بسیاری از موارد، مدیریت ADHD یک فرآیند مرحله‌ای و قابل پیگیری است و ممکن است برنامه کودک در طول زمان تغییر کند.

آیا بیش فعالی در بزرگسالی هم ادامه پیدا می‌کند؟

ADHD فقط به دوران کودکی محدود نیست. در برخی افراد، علائم تا نوجوانی و بزرگسالی ادامه پیدا می‌کنند؛ البته شکل بروز آن‌ها ممکن است با افزایش سن تغییر کند.

برای مثال، در بزرگسالی ممکن است مشکل اصلی بیشتر به بی‌نظمی، دشواری در مدیریت زمان، تکانشگری یا حفظ تمرکز مربوط باشد تا بیش‌فعالی حرکتی آشکار. NIMH نیز تأکید می‌کند که ADHD می‌تواند در بزرگسالی ادامه داشته باشد و بسیاری از بزرگسالان نیز با این اختلال زندگی می‌کنند.

هزینه تقریبی درمان بیش فعالی چقدر است؟

هزینه درمان بیش فعالی در کلینیک ذهن آرا برای هر جلسه یک ساعته بین 1.200.000 تومان الی 1.700.000 تومان است. هزینه درمان ADHD یک عدد ثابت نیست و به نوع خدمات مورد نیاز کودک بستگی دارد. هزینه ارزیابی، جلسات روانشناسی یا رفتاردرمانی، توانبخشی، کاردرمانی، نوروفیدبک و در صورت نیاز ویزیت روانپزشکی می‌تواند متفاوت باشد.

به همین دلیل، بهتر است ابتدا وضعیت کودک ارزیابی شود و سپس بر اساس برنامه پیشنهادی، هزینه خدمات مورد نیاز مشخص شود.

آیا بیمه هزینه‌های درمان بیش فعالی را پوشش می‌دهد؟

پوشش بیمه به نوع بیمه، نوع خدمت و شرایط قرارداد مرکز درمانی بستگی دارد و نمی‌توان برای همه بیمه‌ها یک پاسخ یکسان ارائه کرد.

پیش از شروع درمان، والدین می‌توانند درباره نوع خدمات قابل استفاده از بیمه و شرایط پرداخت از مرکز موردنظر سؤال کنند. 

بد نیست در ادامه ویدئو زیر را مشاهده کنید:

تماس با مرکز درمان بیش فعالی کودکان ذهن آرا

اگر احساس می‌کنید بی‌توجهی، بیش‌فعالی یا تکانشگری کودک به شکل مداوم در خانه، مدرسه یا روابط او مشکل ایجاد کرده است، بهتر است به جای خودتشخیصی یا شروع خودسرانه درمان، ابتدا از یک ارزیابی تخصصی کمک بگیرید.

در مرکز مشاوره و روانشناسی ذهن آرا، تیم تخصصی ارزیابی و درمان بیش فعالی می‌تواند بر اساس شرایط کودک، مسیر ارزیابی و مداخلات مورد نیاز را مشخص کند.

برای دریافت اطلاعات بیشتر و رزرو وقت ارزیابی و درمان کودک می‌توانید با مرکز ذهن آرا تماس بگیرید:

۰۲۱-۲۶۷۲۲۱۴۰

هدف از درمان ADHD فقط آرام‌تر شدن کودک نیست؛ هدف این است که کودک بتواند بهتر تمرکز کند، مهارت‌های خودتنظیمی را تقویت کند، روابط سالم‌تری داشته باشد و ظرفیت‌های خود را در خانه و مدرسه بهتر به کار بگیرد.